Blog Archives

Over individuele Rijkdom en Publieke Armoede

3/2/2014

28 november 2011

Dit weekend was ik in de Kalverstraat om de Sinterklaas inkopen te doen: een ervaring op zich. Sowieso begeef ik me alleen noodgedwongen in weekenden in de Kalverstraat omdat ik niet zo weg ben van extreme drukte, maar dit weekend sloeg echt alles. De hele goegemeente was er op uit getrokken om te (hyper)consumeren, inclusief ikzelf. Worstelend tussen de menigte, opzoek naar de juiste cadeaus, zwaaiend met mijn pinpas merkte ik het schrille contrast op met de begrotingsbehandeling in de raadcommissies ‘Werk, Participatie en Armoede’ en ‘Kunst, Sport en Zorg’. In beide commissies moest geconstateerd worden dat er stevig moet worden bezuinigd. Maar in die overvolle Kalverstraat kom ik niet los van de vraag: is ons geld echt op?

Op de Armoedebegroting moet door Rijksbezuinigingen 12 miljoen (20% van het budget) worden wegbezuinigd. Dat leidt tot zware ingrepen in de inkomensondersteuning voor ouderen en voor mensen die langdurig op een minimum leven. Groepen op het sociaal minimum krijgen straks cruciale tientjes per jaar minder, terwijl zovelen die paar tientjes makkelijk kunnen missen.

Bij de Zorgbegroting doemen donkere wolken op. Dit jaar moet er al 6 miljoen op WMO voorzieningen worden bezuinigd vanwege een toenemende vraag naar zorg. Maar de komende jaren zal die vraag nog verder stijgen, terwijl het budget afneemt door de gevolgen van verschillende Rijksbezuinigingen (decentralisaties, korting op het gemeentefonds en gevolgen van andere bezuinigingen). Verdere ingrepen op het zorg-voorzieningenniveau lijken in de toekomst onvermijdelijk. Maar willen we die zorg echt inleveren?

We zijn in de geschiedenis als samenleving nog nooit zo rijk geweest. We kunnen ons dingen veroorloven die generaties voor ons zich nog nooit hebben kunnen veroorloven: iPads, dagelijkse dure dubbele cappuccino’s, luxe etentjes en meerdere vakanties per jaar. Maar ondertussen accepteren we de afbraak van zaken die we nog veel belangrijker vinden: goede zorg, goed onderwijs en bestaanszekerheid. Omdat we weigeren in te boeten aan economische groei en individuele rijkdom, creëren we publieke armoede.

Het Rijk heeft het belastingmonopolie, Amsterdam kan slechts op beperkte schaal de eigen inkomsten vergroten. Helaas… Op het gebied van de WMO heeft GroenLinks daarom met de PvdA een motie ingediend om te kijken waar we in de toekomst binnen de WMO het draagkracht principe kunnen toepassen (mensen met hogere inkomens dragen meer bij). Ook pleit GroenLinks Amsterdam al langer voor het vergroten van het Amsterdamse belastinggebied. Maar waar lastenverzwaring binnen de gemeente wel mogelijk is, moeten we ons de komende jaren afvragen: willen we niet een beetje individuele rijkdom opgeven om publieke armoede te voorkomen?

0 Comments

Amsterdam wil wel eigen regie in de zorg: pgb voor begeleiding

3/2/2014

2 Comments

28 september 2011

Het kabinet heeft het persoonsgebonden budget dan wel afgeschreven, in Amsterdam willen we, daar waar dat kan, wél vasthouden aan het principe van eigen regie en zorg op maat.

Amsterdam kan de vreselijke en keiharde bezuiniging op de pgb’s door het Rijk helaas niet compenseren. Amsterdam gaat niet over de verpleging en verzorging, en heeft daar ook gewoon weg het geld niet voor. Maar in de zorg die onder de verantwoordelijkheid van de gemeente valt, kunnen we wel kiezen voor het pgb; voor eigen regie en voor goedkopere zorg. Dat doen we nu al, voor bijvoorbeeld de Hulp bij Huishouden. Maar dat gaan we ook in de toekomst doen, als Amsterdam in 2013 en 2014 verantwoordelijk wordt voor de AWBZ begeleiding.

Begeleiding is bedoeld om mensen met een handicap te ondersteunen bij allerlei dagelijkse bezigheden, in of buitenshuis. Voor begeleiding worden nu nog een groot aantal pgb’s afgegeven. De gemeenten zijn echter geen geenszins verplicht deze pgb’s te gaan aanbieden. Dat zorgt voor veel onzekerheid bij mensen die op dit moment een pgb voor begeleiding ontvangen. Zullen zij ook in de toekomst hun pgb en begeleiding op maat kunnen behouden?

GroenLinks vroeg daarom in de commissie Zorg al eerder om duidelijkheid: gaat Amsterdam pgb’s voor begeleiding aanbieden? Wij zijn daar, uiteraard, een groot voorstander van. Afgelopen maandag sprak ook wethouder van der Burg zijn steun voor dat voorstel uit. Hij zal met een plan voor een Amsterdams pgb voor begeleiding komen. Daar is GroenLinks heel erg blij mee. Per Saldo, de belangenvereniging van pgb houders (www.pgb.nl), gaat meedenken over hoe we dat in Amsterdam kunnen invullen.

Zo kunnen we in Amsterdam waarborgen dat in elk geval voor een deel van de zorg keuzevrijheid, flexibiliteit en eigen regie kan blijven bestaan. Amsterdam kiest voor eigen regie. Ook andere gemeentes zouden dat moeten doen. Maar vooral dit kabinet zou dat moeten doen.

2 Comments

Kabinetsbezuinigingen op zorg: “Uw zorg zal ons een zorg wezen”

3/2/2014

0 Comments

23 september 2011

“Vorige week bespraken we in de commissie de kabinetsbezuinigingen op de zorg. De zorgkosten stijgen de pan uit en de minister en de staatssecretaris willen die bedwingen met een botte bijl. Daarmee hakken ze niet het onkruid weg, maar raken ze wel de wortels van de beschaving”.

“We leven langer, we kunnen meer doen om mensen gezond te maken en we kunnen meer mensen in staat stellen mee te doen. Dat is goed nieuws! Meer zorg, meer beschaving. Logisch dat dat ook meer geld kost. Natuurlijk is niet al dat geld even goed besteed. Er kan best bezuinigt worden op verspilling, inefficiëntie, bureaucratie, op fraude maar ook van de enorme salarissen van artsen en bestuurders in de zorg. Genoeg onkruid om te wieden. Maar dit kabinet bezuinigt op de zorg zelf en dat leidt slechts tot publieke armoede”.

“De snoeiharde bezuiniging op het persoonsgebonden budget (pgb) springt daarbij het meest in het oog. Met een pgb kunnen mensen zelf zorg op maat inkopen. Ze zijn niet afhankelijk van grote instellingen. Dat maakt ze flexibel en onafhankelijk zodat ze ondanks hun handicap volop mee kunnen doen. 90% van de mensen raakt hun pgb en dus hun eigen regie en soms zelfs hun zorg kwijt. Dat is ongelooflijk ingrijpend. Op de vraag wat er gebeurt als het pgb verdwijnt zei een inspreekster in de commissie: “Dan stop ik er mee. Dan houd ik op met leven.”

“Een kabinet dat eigen verantwoordelijkheid zo hoog in het vaandel heeft, maakt het op deze manier mensen onmogelijk om eigen verantwoordelijkheid te nemen. En het meest wrange is nog wel dat deze bezuiniging niks oplevert. Zorg via een pgb is goedkoper, zo berekende het CPB. Maar ondanks alle protesten, van links tot rechts, hakt deze staatssecretaris onverstoorbaar verder”.

“Dan zijn er ook nog de bezuinigingen op aandoeningen met een lage ziektelast: versleten heupen en knieën, ingegroeide teennagels. Zeer pijnlijke, maar niet levensbedreigende aandoeningen. Kosten daarvoor worden straks niet meer vergoed door de verzekering. Dat levert misschien geld op maar niet meer welzijn of een betere kwaliteit van leven”.

“Een even inefficiënte als discriminerende bezuiniging komt voor de rekening van de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ). Voor dit kabinet lijken onzichtbare aandoeningen niet te bestaan. De minister voert een eigen bijdrage in voor de geestelijke gezondheidszorg. Dat suggereert alsof je psychiatrische klachten kan voorkomen. Een gebroken been als gevolg van een onvoorzichtige afdaling van een skipiste wordt je straks financieel minder aangerekend dan een zware depressie of een psychose. Dat doet mensen niet alleen pijn in de portemonnee maar is ook beledigend en discriminerend. En ook hier geldt: het zal de kosten niet drukken. Een groot aantal psychiatrische patiënten zal op straat belanden omdat ze deze eigen bijdrage van honderden euro’s niet kan betalen, met alle maatschappelijke kosten van dien. Na alle inspanningen van de afgelopen jaren om deze mensen in zorgtrajecten van maatschappelijke opvang te krijgen, zijn we dan in Amsterdam weer terug bij af”.

“VVD wethouder Zorg Eric van der Burg heeft zich tegen deze bezuinigingsmaatregelen uitgesproken. Hopelijk kan hij zijn partijgenoten in Den Haag overtuigen van het feit dat dit even onwenselijk als onverstandig is”.

“Dit kabinet is penny wise pound foolish als het om bezuinigingen in de zorg gaat. Maar erger dan dat is dat het de fundamenten van goede zorg weg slaat om ze te vervangen door publieke armoede. Het hakt in de wortels van de beschaving, maar laat het onkruid lekker verder groeien. Goede zorg zal ze blijkbaar een zorg wezen”.

0 Comments

Ook het welzijn van ouderen en gehandicapten gaat de gemeente aan!

3/2/2014

0 Comments

25 mei 2011

Formeel heeft Amsterdam niets te zeggen over de kwaliteit van de zorg in verpleeg en verzorgingstehuizen. Maar het welzijn van álle Amsterdammers gaat ons aan, ook het welzijn van ouderen en gehandicapten. Amsterdam moet meer kunnen zeggen over de kwaliteit van de ouderen- en gehandicaptenzorg. Er moet een Amsterdamse zorgnorm komen. Zorgpersoneel moet daarin een sleutelrol spelen. Zij weten als geen ander waar het beter kan en moet.

Onlangs presenteerde wethouder van der Burg zijn zorgvisie. Belangrijk punt in de visie is de wens om meer invloed te kunnen uitoefenen op de kwaliteit van Amsterdamse verpleeg en verzorgingstehuizen. Omdat dezen vanuit het Rijk worden gefinancierd, heeft de gemeente daar feitelijk niks over te zeggen. En dat terwijl er heel veel over valt te zeggen!

Want het gaat niet zo best in de intramurale zorg. Kwaliteit van de zorg laat vaak zeer te wensen over. De Osira groep is onder toezicht van de inspectie geplaatst en het personeel van Cordaan voert actie voor onder andere meer personeel en respect. Er is een groeiend tekort van gekwalificeerd personeel, wat de kwaliteit in alle instellingen onder druk zet.

De gemeente staat er bij en kijkt er naar, maar kan weinig doen. Maar raadsbreed is er de wens om meer invloed te kunnen uitoefenen op de kwaliteit van de zorg. GroenLinks diende daaom afgelopen raadsvergadering met andere partijen een motie in om een Amsterdamse zorgnorm vast te stellen. Deze zorgnorm moet de kwaliteit van de verpleeg en verzorgingstehuizen waarborgen. Belangrijk punt daarin is dat de norm moet worden vastgesteld door personeel (vakbonden), cliënten (-raden), en zorginstellingen gezamenlijk.

De motie zet ook in op het bestrijden van het enorme tekort aan zorgpersoneel. De gemeente kan en moet meer doen om er voor te zorgen dat er zo snel mogelijk gekwalificeerd zorgpersoneel wordt opgeleid en aangetrokken. Ook het kabinet moet hierop worden aangesproken. In het regeerakkoord worden 12.000 extra verpleegkundigen beloofd, maar tot nu toe ligt er nog geen concrete uitwerking van dat plan. Met grote daadkracht breekt dit kabinet de sociale zekerheid af, maar wanneer het gaat om zorgpersoneel geven ze nauwelijks thuis. Terwijl daadkracht op dit punt juist wél hard nodig is.

Wat is de sleutel naar betere kwaliteit in de ouderen- en gehandicaptenzorg? Wat mij betreft is een belangrijk onderdeel van het bewaken van deze zorgnorm het betrekken van de personeel bij besluitvorming. Zij zijn het, die dagelijks de zorg moeten bieden. Zij zijn het, die zien waar het mis gaat. Zij zijn het, die zien waar het beter kan en moet. Zorginstellingen moeten niet alleen formeel luisteren naar inspraak van de werkvloer, maar moeten op dit punt ook een cultuurverandering ondergaan. Het moet vanzelfsprekend worden om te luisteren naar de ervaring van de professionals op de werkvloer. Het zou al vanzelfsprekend moeten zijn.

0 Comments

Doorbreek de negatieve spiraal in de Ouderenzorg

3/2/2014

0 Comments

12 april 2011

Afgelopen vrijdag heeft de Inspectie voor de Gezondheidszorg het Amsterdamse verpleeghuis Bernardus bevolen het gehele team te vervangen omdat er sprake zou zijn van lichamelijke en geestelijke mishandeling van ouderen. Al eerder kwam de Osira-groep, waar het Bernardus onderdeel van is, onder verscherpt toezicht te staan. De gemeenteraad (commissie Zorg) spreekt volgende week over de situatie in de verpleeghuizen. Maar als het gaat om het welzijn van onze Amsterdamse ouderen in verpleeg- en verzorgingstehuizen, heeft de gemeente echter weinig in te brengen. Ondertussen belandt de ouderenzorg in een negatieve spiraal. Die negatieve spiraal moeten we zo snel mogelijk doorbreken!

Het is over het algemeen niet best gesteld met de kwaliteit van de verpleeg- en verzorgingstehuizen. De stroom met schrijnende en schokkende incidenten uit de tehuizen houden al jaren aan en lijken steeds krachtiger en algemener te worden. Het leidt tot woedende kinderen, terechte maatschappelijke verontwaardiging, en tot een gedeelde hartstochtelijke wens je familie en jezelf koste wat kost buiten een verpleeghuis te houden.

Maar tussen de maatschappelijke verontwaardiging door, lees je weinig over de oorzaken. Waarom grijpen bestuurders naar efficiency maatregelen als ‘stopwatch zorg’ en ‘zorgroutes’? Waarom laat personeelsleden ouderen uren op de wc zitten? Hoe kan het dat ouderen de verkeerde medicijnen toegediend krijgen? Of dat ouderen nog maar een keer per week kunnen douchen? Ik ga er vanuit dat niemand dit wil voor onze ouderen. Dit kan toch niemand ‘goed genoeg’ vinden. Hoe kan het dan toch gebeuren?!

Rijksbezuinigingen op de AWBZ en financiering volgens de zorgzwaartepakketten zetten de ouderenzorg onder steeds zwaardere financiële druk: meer zorg in minder tijd. Bestuurders die zichzelf hoge salarissen toebedelen terwijl het personeel het minimum verdient, zorgen voor veel ongenoegen op de werkvloer. En dan is er het enorme tekort aan (gekwalificeerd) personeel.

Want wie wil er nog in de ouderenzorg werken; tegen een zeer laag salaris, met grote verantwoordelijkheden, en weinig mogelijkheden om je werk echt goed te doen? Met de negatieve beeldvorming wordt dit alleen maar erger. De ouderenzorg komt in een negatieve spiraal; tekort aan personeel, slechte zorg, negatieve beeldvorming, groter tekort aan personeel, nog slechtere zorg enzovoort. Die negatieve spiraal moeten we doorbreken nu het nog kan. Anders zal dit uiteindelijk leiden tot een tweedeling in de zorg; goede particuliere zorg voor hen die dat kunnen betalen, en slechte zorg voor mensen met geen of een klein pensioentje.

Hoe? Laten we beginnen met meer waardering en goed salaris voor het personeel. Geen exorbitante salarissen voor bestuurders. Bekende gezichten op de afdeling, met tijd en aandacht voor de ouderen, ook voor een gesprekje en blokje om. Weg met stopwatch-zorg en zorgroutes. En als dat meer geld kost, dan kost dat meer geld. Ik heb dat er in elk geval wel voor over.

0 Comments

Behoud Time Out!

3/2/2014

1 Comment

14 maart 2011

GGZ-instelling Arkin staat op het punt een zeer jammerlijke beslissing te nemen; het sluiten van het Time Out Hotel. Het Time Out Hotel is een unieke zorginstelling op een bijzondere plek in Amsterdam. Aan de Spaarndammerdijk ver verstopt achterin het Westerpark biedt het mensen een plek om tot rust te komen. Een vorm van preventieve zorg dat als voorbeeld zou moeten dienen voor de zorg en hulpverlening van de nabije toekomst.

Het Time Out Hotel is bedoeld voor mensen die uit opname in een kliniek komen, en voor wie de overstap naar huis nog te groot is. Maar het kan ook het een time-out bieden voor mensen die opname in een kliniek juist willen voorkomen. In het hotel kunnen mensen weer de grip op het leven terug krijgen en werken aan hun herstel. De instelling heeft een bijzondere samenwerking met de naastgelegen Buurtboerderij. De cliënten komen daar voor de lunch en het avondeten, maar ook om te werken in de tuin of in het horeca gedeelte van de Buurtboerderij; ter afleiding of om weer arbeidsritme op te doen.

Wat mij verbaasde, toen ik het Time Out Hotel bezocht, is dat deze instelling de enige is in de regio en wellicht de enige in Nederland. Niet alleen de samenwerking met de Buurtboerderij is uniek, maar überhaupt het concept van het hotel. En dat is gek, want het bijzondere aan het Time Out Hotel is dat het tegen relatief lage kosten preventieve zorg biedt. Het voorkomt dat mensen moeten worden opgenomen in een GGZ kliniek of dat mensen dak- of thuisloos raken en een beroep moeten doen op de maatschappelijke opvang.

Het is hét type zorg dat we in de toekomst nodig zullen hebben om de zorgkosten binnen de perken te houden. Maar behalve dat het kostenbesparend is, is het natuurlijk ook voor cliënten een uitkomst. In het Time Out Hotel houden zij contact met de samenleving, maar krijgen zij wel de rust die ze nodig hebben en kunnen ze de zware ingreep van een opname voorkomen.

Arkin wil binnenkort het besluit nemen om de kliniek te sluiten; het past niet meer binnen hun ‘kernactiviteiten’ en binnen de huidige financieringsstructuur (preventieve zorg levert geen geld op). En dat slecht te verkroppen; voor de medewerkers van het Time Out Hotel, voor (ex-)cliënten, voor andere betrokken en ook voor mij. Het Time Out Hotel zou wat mij betreft juist als voorbeeld moeten dienen voor de toekomstige zorg; zorg die preventief is en dicht bij mensen en samenleving staat. We hebben juist meer van deze instellingen nodig in plaats van minder!

Hoewel dit geen directe taak is van de gemeente Amsterdam, ben toch blij dat wethouder zorg Eric van der Burg in de afgelopen commissievergadering heeft toegezegd op te willen treden als mediator tussen Arkin, zorgverzekeraar Agis en stadsdeel West om te kijken of het Time Out Hotel toch gefinancierd en behouden kan blijven. Dat is in het belang van Amsterdam en de Amsterdamse zorgcliënten.

1 Comment

De lulkoek van Koopmans

3/2/2014

1 Comment

28 december 2010

Laatst was ik bij een studiedag van de PvdA die geheel in het teken stond van armoede. Het hoogtepunt, of beter gezegd dieptepunt, van de dag was de toespraak van Rutger Koopmans. Koopmans is bankier en PvdA’er en heeft een kruistocht afgekondigd tegen de armoede. Armoede moet volgens hem ‘uitgeroeid’ worden. Het Amsterdamse armoedebeleid is daarbij zijn eerste doelwit. Koopmans beweert dat het stadbestuur nog nooit iets gedaan heeft om de armoede in de stad aan te pakken. Het armoedebeleid zou armoede in stand houden, en zelfs hebben veroorzaakt. Daarom moeten we de verzorgingsstaat, volgens hem, ‘tot de grond toe afbranden’. Mijn mond viel open, sprak hier daadwerkelijk een sociaal-democraat?

Wat stelt Koopman zelf voor om alle armoede in 2015 de wereld uit te krijgen? Zijn oplossing is even simpel als ondoordacht en vol van holle retoriek. Koopmans stelt voor om te stoppen met ‘pamperen’ en alle vormen van inkomensondersteuning uit het armoedebeleid te schrappen.

Wat zou dat betekenen? Het Amsterdamse armoedebeleid biedt op verschillende manieren inkomensondersteuning. Zo is er ondersteuning voor chronisch zieken en gehandicapten, een PC regeling voor kinderen en inkomensondersteuning voor mensen die langdurig op het minimum leven. Deze regelingen komen te gemoed aan het feit een groot deel van de mensen die van een minimum moeten rondkomen te oud zijn om te werken, kampen met een lichamelijke of geestelijke beperking of behoren tot de groep werkende armen. Voor hen is de Koninklijke weg uit de armoede - het vinden van werk - helaas niet weggelegd. Omdat zij niet (meer of niet méér) kunnen werken, ontvangen zij een aanvulling op hun magere uitkering. Wethouder Ossel noemde dat ‘beschaving’. Maar het is ook rechtvaardig om mensen die niet meer kunnen voorzien in hun eigen inkomen te ondersteunen. Deze mensen hun inkomensondersteuning afnemen is absoluut geen oplossing voor het armoedeprobleem. We maken deze groep kwetsbare Amsterdammers daarmee (nog meer) afhankelijk van vrijwillige initiatieven en de gunsten van anderen. We ontnemen hen het recht op het maken van eigen keuzes.

Over de lulkoek van Koopmans kun je je schouders ophalen. Het lost de armoede in deze stad alleen niet op. In gelul kun je niet wonen en lulkoek kun je niet eten. Maar wat mij de wenkbrauwen deed optrekken was het luide applaus dat Koopmans van de PvdA achterban in ontvangst nam, toen hij zijn betoog afrondde met enkele kreten waarin hij de verzorgingstaat en het armoedebeleid failliet verklaarde. Is niet alleen Koopmans, maar ook de PvdA de weg kwijt?

1 Comment

Bezuinigingen in de zorg zoeken de weg van de minste weerstand en treffen de meest kwetsbaren

3/2/2014

0 Comments

27 september 2010

Nu al laten de landelijke bezuinigingen op de zorg sporen na in het gemeentelijke zorgbudget en zorgen ervoor dat de stadsdelen het water tot aan de lippen komt te staan. De meest kwetsbaren worden als eerst getroffen. Dat gaat geruisloos, omdat velen van hen niet in staat zijn om zich hier tegen te verweren. En dit lijkt nog maar het begin.

In 2009 kwam het kabinet met een grote bezuiniging van 800 miljoen op de AWBZ, de zogenaamde AWBZ-pakketmaatregel, waarbij een groot deel van de ‘ondersteunende en activerende begeleiding’ wegviel. De gemeentes moesten de gevolgen van deze maatregel opvangen en werden daarvoor ‘gecompenseerd’. Deze compensatie betrof slechts 15% van het oorspronkelijke budget.

Deze bezuinigingen op de AWBZ treffen de meest kwetsbare groepen in onze samenleving; dementerende ouderen, chronisch zieken en gehandicapten, verstandelijk beperkten en volwassen en jeugdige psychiatrische cliënten. Zij raken voor een groot deel hun ondersteuning kwijt bij het aanbrengen van de broodnodige structuur in het leven. Het op orde houden van hun huishouden, het organiseren van hun administratie en van hun zorg. Maar ook de toegang tot de maatschappij wordt afgesneden. Begeleiding naar participatie, naar sociale contacten, naar werk valt weg. Evenals de ondersteuning bij de opvoeding van kinderen en de psychosociale begeleiding.

Het is juist deze begeleiding die mensen het extra zetje in de kan rug geven om (weer) een volwaardig te kunnen deelnemen aan de maatschappij, om weer grip te krijgen op hun eigen leven. Het vormt een belangrijk onderdeel van het terugwinnen of verkrijgen van eigenwaarde. Juist wanneer eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid de doelstellingen zijn, is dit de meest averechtse maatregel die je kunt nemen. Het laat mensen achter in hun sociaal isolement.

De gemeente en de stadsdelen doen alles om deze bezuiniging zo goed mogelijk op te vangen en zoveel mogelijk van de wegvallende taken over te nemen. Maar een verschraling van de zorg lijkt onvermijdelijk. Het is bezuinigen tegen wil en dank, zo goed, maar vooral zo kwaad als dat gaat.

Minister Klink concludeerde onlangs verheugd dat ‘grote maatschappelijke onrust na het invoeren van de maatregel is uitgebleven’. Dat is ook geen wonder. Er zal geen lange stoet van dementerende ouderen, verstandelijk beperkten en psychiatrische cliënten naar het Malieveld trekken om te protesteren tegen de ‘AWBZ-pakketmaatregel’. Sterker, de meesten hebben geen idee van wie of wat hun treft. Maar zij zullen des te meer de gevolgen van de kortingen ondervinden.

Geruisloos voltrekt zich dus deze (verdere) verschraling van de zorg, zonder dat er een haan naar kraait. Vooral omdat iedereen bezig is met zijn eigen piketpaaltjes en verworven rechten. De hypotheekrenteaftrek is voor het CDA heilig, en de kilometerheffing voor de VVD onbespreekbaar, maar de zorg is een grabbelton waaruit het eerst die maatregelen getrokken worden die op het minste verzet stuiten. Simpelweg om dat zij die getroffen worden niet in verzet kunnen komen. Is dit dan de manier waarop wij in de toekomst met de meest kwetsbaren in onze samenleving wensen om te gaan? Dat is dan een veeg teken voor onze beschaving.

De grote angst is dat dit niet de laatste bezuinigingen op de AWBZ zullen zijn. De eigen bijdrage in de psychiatrische zorg is een volgende stap. En onder het mom van ‘taken overhevelen naar de gemeentes’ zullen er waarschijnlijk nog meer verkapte bezuinigen op de zorg volgen. God mag weten welke onzalige maatregelen er op onderhandelingstafel liggen, maar de voortekenen zijn slecht.

En is dat dan het beleid waar rechts Nederland zijn vingers bij aflikt, ‘minister president’ Rutte? Uw samenleving is blijkbaar de mijne niet.

0 Comments

Forward>>

Archives

Categories